իմ առավոտը Մասիսում Կոմիտասի հետ

Ամառային արձակուրդներ էին։ Ես գնացել էի գյուղ’ տատիկ-պապիկի տուն:Այդ օրը շատ շոգ էր,արեւն այրում էր։ Ես ուրախ-ուրախ վազեցի բակ ինձ դուրս կանչող ընկերներիս հետ խաղալու։ Երջանիկ էինք։Ուրախ խյտալով խաղալում էիք,վայելում գյուղական մաքուր օդը,թռչունների սիրուն ծլվլոցը, ամենուր առկա աչք շոյող փարթամ կանաչը։ Հոգնեցինք,ընկերներս տուն գնացին,իսկ ես խոտերին նստտած հենվեցի մոտակա ծիրանենուն ու զվարթ խաղի հոգնածությունից աչքերս փակվեցին… Մեկ ակնթարթում հայտնվեցի տիեզերքում,
Անհավատալի էր,հիասքա՜նչ . ես հայտնվել էի Մասիսի գագաթին՝ իմ պապերի երկրի խորհրդանիշ Արարատ լեռան վրա։ Ապշած նայեցի շուրջս. մի կողմում Արեւելյան Հայաստանն էր,մյուս կողմում՝ Արեւմտյամ Հայաստանը։ Փաստորեն ես ճամփորդել էի ժամանկի ընթացքով ետ ու հայտնվել էի 1890-ականներ։ Աշեն ինչ այլ էր։ Ինձ շատ հետաքրքիր էր, թե ինչպիսիսին է Արեւմտյան Հայաստանը,որի մասին ես միայն լսել էի եւ այժմ ինձ հետաքրքիր էր տեսնել այն։
Ես շատ էի ուզում տեսնել Սողոմոն Սողոմոնյանին ՝ Կոմիտաս Վարդապետին և հիշեցի իմ ընկեր Քրիստնեի խոսքերը թե ինպես էր մայրենիի դասին պատմում մեզ նրա կյանքի մասին։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s